3 600,00 zł / 160 godzin = 22,50 zł. Grudzień. 3 010,00 zł / 168 godzin = 17,92 zł. 3 600,00 zł / 152 godziny = 23,68 zł. Podsumowując, pracownik wynagradzany stawką godzinową ma prawo do wynagrodzenia również za czas niewykonywania pracy, jeżeli nie wynikało to z jego winy. Pracodawca jest odpowiedzialny za prawidłowe emerytalne: 812,23 zł, rentowe: 332,88 zł, wypadkowe: 69,49 zł, chorobowe (dobrowolne): 101,94 zł, Fundusz Pracy (FP) i Fundusz Solidarnościowy (FS): 101,94 zł. Razem ze składką zdrowotną miesięczne koszty ZUS przy prowadzeniu własnej działalności gospodarczej wynoszą więc 1630,64 zł bez ubezpieczenia chorobowego oraz 1732,58 Pracownik, którego dobowy wymiar czasu pracy wynosi co najmniej 6 godzin, ma prawo do przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut, wliczanej do czasu pracy. Przerwy dla kobiety karmiącej piersią. Jednym ze szczególnych uprawnień związanych z rodzicielstwem jest prawo do przerwy dla matki karmiącej piersią. Indywidualny rozkład czasu pracy (ewidencja czasu pracy) Stosowany powszechnie w rozliczaniu kierowców, pozwala na różne godziny rozpoczynania pracy kierowców w dobach, ze względu na specyfikę zadań przewozowych. Takie rozwiązanie powoduje, że stosowany w transporcie system tzw. „3 na 1”, pozwala wypracowywać wymiar miesięczny Umowa zlecenia 2023 – kiedy stosować, jak rozliczać + wzór. 10 stycznia 2023. Wraz z początkiem 2023 r. zaczęły obowiązywać znaczące zmiany w sposobie rozliczania umów zlecenia, które w dalszym ciągu – pomimo kolejnych zapowiedzi co do ich pełnego ozusowania – należą do bardzo popularnych umów cywilnoprawnych (zaliczanych Zgodnie z tymi wyjaśnieniami, strony umowy określają sposób potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług, a więc decydują, czy to zleceniodawca prowadzi ewidencję przepracowanych godzin, czy też informację o liczbie godzin przedstawia zleceniobiorca. Jeżeli strony umowy nie określą sposobu potwierdzania jMtRX. Z czego wynika obowiązek prowadzenia ewidencji czasu pracy? Przedsiębiorca zatrudniając pracownika na podstawie umowy o pracę jest zobowiązany także do prowadzenia ewidencji czasu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 Kodeksu pracy: “Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy pracownika do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą. Pracodawca udostępnia tę ewidencję pracownikowi, na jego żądanie.” Co powinna zawierać ewidencja czasu pracy? Kodeks pracy nie wskazuje, co powinna zawierać taka ewidencja. Informacje te można jednak znaleźć w §8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy, który jasno wskazuje, że karta ewidencji czasu pracy pracownika powinna obejmować: pracę w poszczególnych dobach, w tym pracę w niedziele i święta, w porze nocnej, w godzinach nadliczbowych oraz w dni wolne od pracy wynikające z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, dyżury, urlopy, zwolnienia od pracy oraz inne usprawiedliwione i nieusprawiedliwione nieobecności w pracy. W przypadku pracowników młodocianych pracodawca uwzględnia w ewidencji także czas ich pracy przy pracach wzbronionych młodocianym, których wykonywanie jest dozwolone w celu odbycia przez nich przygotowania zawodowego. Prowadzenie listy obecności jest obowiązkowe Natomiast prowadzenie listy obecności, co do zasady, nie jest wymagane. Obowiązek umieszczenia sposobu potwierdzenia przybycia i obecności pracownika w pracy w regulaminie pracy występuje dopiero, gdy liczba zatrudnionych przekroczy 20 osób. Na pozostałych pracodawcach ciąży obowiązek przekazania takich informacji pracownikowi o ewentualnych listach na piśmie, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zawarcia umowy o pracę. Ważne! Lista obecności to nie to samo co ewidencja czasu pracy. Z początkiem 2017 roku obok podwyższenia minimalnej płacy zasadniczej, została wprowadzona również minimalna stawka godzinowa. Stawka ta obowiązuje wszystkich pracujących, czyli zatrudnionych na umowę o pracę, ale również pracujących na umowach zlecenia oraz świadczących usługi, w tym samozatrudnionych. Aby wyegzekwować przestrzeganie przepisu, ustawodawca nałożył obowiązek ewidencjonowania czasu pracy w celu udokumentowania stosowania się do obowiązującej minimalnej stawki godzinowej. W związku z powyższym, przedstawiamy, jak ewidencja czasu pracy dla samozatrudnionych może być prowadzona w systemie Ewidencja czasu pracy dla samozatrudnionych w systemie Prowadzenie ewidencji czasu pracy osoby prowadzącej działalność gospodarczą jest możliwe w systemie z zakładki CRM » WYDARZENIA » DODAJ WPIS. Pojawi się okno, w którym można zapisać dane kontrahenta, datę wykonywania prac, jak również czas wykonywanej pracy/spotkania. Eksportowanie danych z wFirma do Excela Po ukończeniu wykonywanych prac lub na koniec miesiąca można zgromadzone w ten sposób dane wyeksportować w formie tabeli do Excel. W tabeli będą widoczne: data, kontrahent, osoba oraz czas wykonywania zadania. Kliknij i polub jeśli pomogliśmy :) Tachograf - niezbędne w transporcie drogowym urządzenie rejestrujące czas pracy kierowców - potrafi się czasem popsuć. Co trzeba zrobić, kiedy awaria tachografu nastąpi w drodze? Jak postąpić, gdy zdarzy się to jeszcze w siedzibie firmy? Kto i jakie działania powinien podjąć? Wyjaśnia ekspert z Kancelarii Transportowej ITD-PIP. 26 października 2017 r. sejmowa Komisja Polityki Społecznej i Rodziny przyjęła projekt ustawy ograniczającej handel w niedziele wraz z poprawkami naniesionymi podczas prac podkomisji ds. rynku pracy. Projekt został skierowany do drugiego czytania. Projekt przewiduje, że od 2018 roku handel ma być dozwolony w drugą i czwartą niedzielę miesiąca oraz w dwie kolejne niedziele poprzedzające pierwszy dzień Bożego Narodzenia. Poszerzyono także katalog placówek, które byłyby wyłączone z zakazu handlu w niedziele. Prowadzenie ewidencji czasu pracy pracownika jest jednym z najważniejszych obowiązków pracodawcy. Czy pracodawcy mają obowiązek ewidencjonowania czasu pracy wszystkich pracowników? A co z tzw. kadrą kierowniczą albo osobami objętymi zadaniowym czasem pracy? Obowiązek ewidencjonowania czasu pracy pracowników nakłada na pracodawców art. 149 par. 1 kodeksu pracy, który jako cel tego działania wskazuje prawidłowe ustalenie wynagrodzenia pracownika oraz innych świadczeń związanych z pracą. Z kolei z treści par. 2 tego artykułu wynika, iż w stosunku do pracowników objętych systemem zadaniowego czasu pracy, pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy oraz pracowników otrzymujących ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych lub w porze nocnej, pracodawca nie ma obowiązku ewidencjonowania godzin pracy. Podkreślenia wymaga, iż często spotkać się można z błędnym rozumieniem powyższego przepisu, prowadzącym do wniosku, że w stosunku do wymienionych w nim grup pracowników nie istnieje obowiązek prowadzenia ewidencji czasu pracy. Zwracam uwagę, że art. 149 par. 2 należy odczytywać literalnie, a więc odnieść go do ewidencji godzin pracy, a nie do ewidencji czasu pracy (np. dni pracy). Przepis bowiem wyraźnie odróżnia w ramach ewidencji czasu pracy ewidencję godzin pracy. Powyższe oznacza, iż pracodawca także w odniesieniu do pracowników, o których mowa w art. 149 par. 2 posiada obowiązek prowadzenia karty ewidencji czasu pracy, tyle że bez konieczności umieszczania w niej informacji dotyczących godzin pracy pracownika. Warto wspomnieć, iż w wyroku z 19 maja 2004 r. (I PK 630/03, OSNP 2005, z. 3, poz. 37) Sąd Najwyższy stwierdził, że ustalenie ryczałtu za pracę w godzinach nadliczbowych zwalnia pracodawcę z ewidencjonowania czasu pracy wówczas, gdy pracownik świadczy pracę ponad normę czasu pracy. Treść uzasadnienia nie wskazuje jednak na celowe posłużenie się określeniem zwolnienia z ewidencjonowania czasu pracy, zamiast ewidencjonowania godzin pracy, a teza orzeczenia wydaje się jedynie brakiem konsekwencji terminologicznej w tym zakresie. Należy zwrócić uwagę również na fakt, że wśród pracodawców rozpowszechnione jest błędne przekonanie, jakoby rolę ewidencji czasu pracy spełniała lista obecności. Tymczasem niezwykle ważne jest rozróżnienie przyjętego u danego pracodawcy i określonego regulaminem pracy sposobu potwierdzania obecności w pracy (jednym z nich, aczkolwiek nie wyłącznym, jest właśnie lista obecności) od ewidencjonowania czasu pracy, które ma konkretny cel prawny, określony art. 149 oraz precyzyjnie ustaloną przez przepisy treść. ARKADIUSZ SOBCZYK radca prawny, Kancelaria Prawna Sobczyk i Współpracownicy w Krakowie Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Jaka jest definicja przeważającej działalności gospodarczej w kontekście zakazu handlu w niedzielę? Czy stosuje się kryterium mieszane (formalno-materialne) czy tylko formalne czyli wpis w rejestrze? RPO reaguje w sprawie kary za handel w niedzielę. Kara za handel w niedzielę a pojęcie „przeważającej działalności gospodarczej” Lokalny przedsiębiorca prowadzący kilka sklepów został ukarany przez sąd 2 tys. grzywny za handel w niedziele. Według sądu pojęcie „przeważającej działalności gospodarczej” jest oparte na łącznym spełnieniu kryterium materialnego i formalnego – czyli ocenie wielkości sprzedaży danych dóbr i rodzaju działalności. Pojęcie to powinno być jednak rozumiane ściśle, a decyduje treść wpisu w odpowiednim rejestrze – wskazuje RPO w kasacji na korzyść przedsiębiorcy. Rzecznik wnosi, aby Sąd Najwyższy uniewinnił obwinionego od przypisanego mu wykroczenia. Powierzenie wykonywania pracy w niedzielę w handlu Wyrokiem Sądu Rejonowego z 2019 r. przedsiębiorca został uznany za winnego tego, że wbrew zakazowi, powierzył wykonywanie pracy w niedzielę w handlu oraz wykonywanie czynności związanych z handlem w kilku sklepach w P. Sąd uznał, że dwa zarzucane mu czyny wypełniają znamiona wykroczenia z art. 10 ust. 1 ustawy z 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedzielę i święta oraz w niektóre inne dni. Wymierzył mu za to karę grzywny w wysokości 2 tys. zł. W uzasadnieniu sąd wskazał, że zgłaszając jako dominującą działalność sprzedaż detaliczną wyrobów tytoniowych prowadzoną w wyspecjalizowanych sklepach w ramach wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, obwiniony nie uchylił przez to automatycznie stosowania zakazu handlu. Według sądu użyte w art. 6 ustawy określenie „przeważająca działalność" wskazuje jedynie na rodzaj przeważającej działalności wskazany we wniosku o wpis. Nie eliminuje to zaś konieczności dokonywania oceny w realiach konkretnej sprawy przesłanki przewagi handlu danym towarem. Obrona złożyła apelację. Dowodziła błędu sądu przez przyjęcie, że sklepy nie są placówkami, w których przeważająca działalność polega na handlu wyrobami tytoniowymi. Sąd nie uwzględnił bowiem, że „przeważająca działalność” oznacza rodzaj przeważającej działalności wskazany we wniosku. A wpisy potwierdzają, że przedmiotem przeważającej działalności jest sprzedaż detaliczna wyrobów tytoniowych. Sąd Okręgowy w 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. W jego ocenie reguły wykładni celowościowej wskazują, że ustawodawca definiując w ustawie placówki handlowe nieobjęte zakazem handlu w niedzielę i święta, odwołał się do kryterium mieszanego, tj. formalno-materialnego. Oznacza to, że jednocześnie muszą być spełnione dwa warunki: przeważająca działalność musi polegać na handlu prasą, biletami komunikacji miejskiej, wyrobami tytoniowymi, kuponami gier losowych i zakładów wzajemnych, co powoduje, że zachodzi konieczność zobiektywizowania tego pojęcia w kategoriach ekonomicznych, poprzez porównanie wartości sprzedaży towarów wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 6 oraz innych niewymienionych w tym przepisie, a znajdujących się w ofercie handlowej (kryterium materialne), rodzaj przeważającej działalności wskazany we wniosku o wpis musi dotyczyć działalności mogącej być uznaną za przeważającą wynikającej z zastosowania tego kryterium materialnego (kryterium formalne). Według SO w przypadku obwinionego spełniony był jedynie drugi warunek. W 2018 r. dokonał on zmian wpisów w ewidencji poprzez wskazanie, jako przeważającej działalności sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych w wyspecjalizowanych sklepach - w miejsce dotychczasowej sprzedaży detalicznej w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych W ocenie SO nie wystarcza to jednak do uznania, że prowadzona działalność handlowa została wyłączona od zakazu handlu. Przeważająca działalność gospodarcza w ocenie RPO RPO zaskarżył orzeczenie SO w całości na korzyść ukaranego. Wyrokowi zarzucił rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 w związku z art. 5 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o ograniczeniu handlu w niedziele i święta - poprzez błędną wykładnię pojęcia „przeważającej działalności gospodarczej”. Polegało to na przyjęciu, że jest ona oparta na łącznym spełnieniu kryterium materialnego i formalnego, tj. na ocenie wielkości sprzedaży danych dóbr (kryterium materialne) oraz rodzaju działalności, wskazanej we wniosku o wpis do rejestru (kryterium formalne). Tymczasem pojęcie to powinno być rozumiane ściśle, a decydująca w tym zakresie jest sama tylko treść wpisu w odpowiednim rejestrze. Stanowisko Sądu Okręgowego jest sprzeczne z postanowieniem Sądu Najwyższego z 26 maja 2021 r. (sygn. akt I KZP 15/20). Zgodnie z nim pojęcie „przeważająca działalność gospodarcza” powinno być rozumiane ściśle, tj. zgodnie z definicją zawartą w art. 6 ust. 2 ustawy o ograniczeniu handlu w niedziele i święta. Wpis w odpowiednim rejestrze ma bowiem zamierzony przez ustawodawcę kluczowy charakter dla ustalenia przeważającej działalności i faktu, czy dana działalność podlega zakazowi handlu. SN wyjaśniał, że termin „przeważająca działalność” jest zaczerpnięty z unormowań z zakresu statystyki publicznej, czego potwierdzeniem jest art. 6 ust. 2 ustawy o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni. Przepis ten stanowi: "Przeważająca działalność o której mowa w ust. 1 pkt 2, 5, 6, 28, 29 i 30 oznacza rodzaj przeważającej działalności wskazany we wniosku o wpis do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, o którym mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej". Istotna w tej mierze jest klasyfikacja PKD, uregulowana została w rozporządzeniu Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Podstawę wydania tego rozporządzenia stanowił art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Jak podkreślił SN, przyjęciu kryterium materialnego w miejsce wskazanego w art. 6 ust. 2 wymogu formalnego sprzeciwia się jedna z podstawowych reguł interpretacyjnych - zakaz wykładni per non est. W wypadku ustawy ograniczającej handel w niedzielę i święta ustawodawca nie odwołał się do kryterium związanego z rzeczywiście prowadzoną działalnością, a posłużył się kryterium formalnym - rodzajem działalności określonej we wniosku o wpis do rejestru. Art. 6 ust. 2 ustawy zawiera definicję legalną, której treść jest jasna i nie może budzić wątpliwości. Ponadto, jak zasadnie zaznaczył SN, ukształtowanie odpowiedzialności wykroczeniowej, takie jak w art. 10 w związku z art. 6 ustawy, związane jedynie z kryterium formalnym (treścią wniosku) ma zdecydowanie większy walor gwarancyjny, gdyż w dobitniejszym stopniu przyczynia się do realizacji zasady nullum crimen sine lege certa. Pewność co do granic zakazu, którą ustawodawca powiązał z treścią wniosku o wpis PKD albo wniosku o jego zmianę, byłaby znacznie bardziej osłabiona, gdyby odwoływać się do bardziej ogólnikowego pojęcia „działalności przeważającej” bez dookreślenia jej w ustawie, na podstawie jakiego punktu w czasie czy okresu działalność taka miałaby być ustalana. Taki sposób określenia „działalności przeważającej” ma też wymiar gwarancyjny dla pracowników - poprzez zwiększenie przejrzystości funkcjonowania pracodawcy. Zweryfikowanie rodzaju prowadzonej przez pracodawcę działalności przeważającej przy pomocy jasnego i ogólnie dostępnego kryterium pozwala bowiem pracownikowi od razu uzyskać wiedzę, czy przedsiębiorca może wymagać od niego pracy w niedziele i święta. Wobec faktu, że zgodnie z wpisem dokonanym przez ukaranego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, prowadzone przez niego placówki handlowe były wyłączone od zakazu z art. 5 pkt 2 ustawy z 10 stycznia 2018 r. - nie popełnił on wykroczenia. Zasadny jest zatem wniosek o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego oraz utrzymanego nim w mocy wyroku sądu I instancji i uniewinnienie obwinionego, Mimo że doszło już do przedawnienia, w realiach sprawy na obecnym etapie należy przyznać prymat materialnej przesłance procesowej – podsumował Stanisław Trociuk, zastępca RPO.

działalność gospodarcza ewidencja czasu pracy